دفع اسید لاکتیک پس از ورزش:

اسید لاکتیکی که به هنگام اجرای فعالیتهای ورزشی تشکیل می شود چه سرنوشتی دارد؟

نظریه کلاسیک در مورد سرنوشت  اسید لاکتیک این است که بیشترین مقدار آن از طریق چرخه کوری در کبد به گلیکوژن تبدیل میشود و در نتیجه بر مقدار مصرف اکسیژن مازاد پس از ورزش(یعنی وام اکسیژن)می افزاید.در حالیکه شواحد اخیر نشان می دهد که این امر واقعیت نداشته و اصولا اسید لاکتیک پس از پایان فعالیت ورزشی اکسیده می شود؛به این معنی که اسید لاکتیک به اسید پیروییک تبدیل می شود و در قلب ،عضلات اسکلتی غیر فعال و سایر اندامها به مصرف می رسد.

برآورد می شود که 70 درصد از اسید لاکتیک تولید شده به هنگام ورزش،اکسیده می شود،20 درصد آن در تشکیل گلیکوژن نقش دارد و 10 درصد بقیه به اسیدهای آمینه تبدیل می شود(1).

بطور کلی پس از پایان یک فعالیت ورزشی شدید مقدار زیادی اسید لاکتیک در داخل عضلات و خون تجمع یافته که با ایجاد خستگی زود هنگام و سایر تاثیرهایی که بر روند فیزیولوژیک بدن ورزشکار به جا می گذارد باعث پایان فعالیت ورزشکار و همچنین تلاش بدن ورزشکار جهت برگشتن به حالت اولیه ورشکار و دفع اسید لاکتیک می باشد که فعالیت ورزشی سبک یا در اصطلاح مربیان همان سرد کردن مناسب و بهینه می تواند فرایند اکسایش اسید لاکتیک را جهت برگشتن به حالت اولیه یا همان ریکاوری میسر گرداند.شدت فعالیت حدود 30 تا 40 درصد حداکثر اکسیژن مصرفی شدت مطلوب جهت دفع اسید لاکتیک می باشد که در اصطلاح آنرا دفع فعال اسید لاکتیک نامیده که سرعت دفع آن نسبت به حالت غیر فعال فرد بیشتر می باشد(۲).

منابع:(۱)فیزیولوژی ورزشی دکتر حجت الله نیکبخت.

(۲)جزوه های:فیزیولوژی جهت تدریس:محسن داودی.